◆ PARALLAX

Dzień dobry wszystkim. Jestem nowy. Z Podlasia, mieszkam przy samej puszczy. Po angielsku piszę słabo, więc piszę po polsku i mam nadzieję, że ktoś tu rozumie.

Zapisałem się, bo dwa tygodnie temu, o zmierzchu, na skraju lasu stało coś. Wysokie. Nie sarna, nie dzik, nie człowiek. Stało i patrzyło, a potem cofnęło się między drzewa bez żadnego dźwięku. Pies nie chciał wyjść z budy przez trzy dni.

Mam jedno zdjęcie z telefonu, kiepskie. Czy ktoś jeszcze widział coś takiego? We wsi nikt nie chce o tym mówić.

Witaj, chłopcze. Czytam tu od miesięcy, ale dla tego się odezwę.

To, co opisujesz, babcia nazywała borowym albo leśnym dziadem. Stoi na skraju, patrzy, nie robi krzywdy, jeśli się go uszanuje. Pies wie pierwszy, zawsze pies wie pierwszy. Mleko przy płocie zostawiałyśmy, nie ze strachu, tylko z grzeczności.

Nie jesteś szalony. Stary las pamięta dłużej niż my.

Cześć obu. Zrobię raz przysługę angielskiej części forum i wkleję krótkie streszczenie do wątku o kryptydach, żeby wiedzieli, że tu coś się dzieje -- ale potem rozmawiajmy normalnie, po polsku, bo i tak nikt z nich tu nie zagląda.

Bartek, opisz nogi. Stawy. Jak się to zginało, kiedy się cofało? I czy pies skomlał, czy milczał? To ważniejsze, niż ci się wydaje.

O. To akurat mój temat, choć zwykle piszę po angielsku o Kapustin Jar. Tu napiszę po swojemu.

Ja też. Dwa lata temu, pod Wrocławiem, nie przy puszczy, tylko przy starym nasypie kolejowym. To samo: wysokie, cicho, na skraju. Powiedziałem sobie wtedy: łoś. Powtarzałem to tak długo, aż prawie uwierzyłem. Ale łoś robi hałas, a tamto nie robiło żadnego.

Bartku, nie kasuj zdjęcia i nie poprawiaj go w żadnym programie. Surowy plik jest więcej wart niż ładny.

Dziękuję. Nie spodziewałem się, że ktoś odpowie, a tym bardziej po polsku.

Marek pyta o nogi. Nie widziałem dobrze, było ciemno. Ale kiedy się cofało, nie odwróciło się. Cofało się TYŁEM, między drzewa, jakby kolana zginały się w złą stronę. Pies nie skomlał. Pies zamilkł, a to gorsze, bo on zawsze szczeka.

Pani Wiesiu, zostawiłem mleko przy płocie. Czuję się głupio, ale zostawiłem. Rano znikło. Pewnie kot. Pewnie kot.

Zanim zrobimy z tego ducha, przejdźmy całą nudną listę do końca, bo inaczej sami sobie nie uwierzymy. Żubr widziany z boku o zmierzchu wygląda absurdalnie wysoko i absurdalnie źle. Łoś poza swoim terenem. Sucha brzoza w złym świetle stoi jak postać. "Kolana w złą stronę" to prawie zawsze staw skokowy zwierzęcia, nie człowieka.

Ale milczenie psa to nie żubr i nie brzoza. Tego nie umiem wytłumaczyć i nie będę udawał, że umiem. Zostawiam to otwarte.

Marek mówi rozsądnie i dobrze, że mówi. Żubr, łoś, sucha brzoza -- wszystko prawda, wszystko możliwe.

Ale ja mam osiemdziesiąt jeden lat i widziałam żubra, i widziałam łosia, i widziałam suchą brzozę przy złym świetle. Widziałam też to trzecie, raz, jako dziewczynka. Człowiek wie, kiedy coś na niego patrzy. To nie jest wiedza z książki. Zostawcie chłopcu jego mleko i nie róbcie hałasu po zmierzchu.